Camp Holland revisited

Hartelijke groeten, beste lezers, uit Kamp Holland in Uruzgan. Mijn derde bezoek hier in evenzoveel jaar en ik maak graag van de gelegenheid gebruik om deze basis Officieel Om Te Dopen in: Camp Holland.

Bij de start van de Nederlandse bijdrage aan de International Security Assistance Force (ISAF) werd het Nederlandse woord kamp bewust gebruikt als een soort eerbetoon aan de toenmalige minister van defensie Henk Kamp. Maar die is allang van het politieke toneel verdwenen, dus stel ik voor het woord ‘Kamp’ definitief naar de prullenmand te verwijzen.

Camp Holland is sinds de start in 2006 een stuk internationaler geworden. Je kunt hier prima je  Amerikaans, Australisch, Frans, Maleisisch en Slowaaks opfrissen in de gezamenlijke eetzaal of bij de Echos, de van oorsprong protestantse ontspanningsruimte annex cafetaria waar alle gezindten en nationaliteiten welkom zijn en alleen een bijbel in een hoekje herinnert aan de religieuze achtergrond  van deze tent. Waarvan het personeel trouwens hoofdzakelijk uit het voormalig Joegoslavië komt (waarom is me niet helemaal duidelijk, maar het is wel nuttig voor degenen die hun Servo-Kroatisch willen bijslijpen).

Enfin, er zitten op Camp Holland dus niet alleen Nederlandse militairen en burgerpersoneel, maar ook Amerikanen, Australiërs, Fransen, Slowaken en Singaporesen. Bij elkaar opgeteld zijn dat er meer méér dan de Nederlanders, dus nog een reden om dat woord ‘Kamp’ af te schaffen. Nu nog een ander woord voor ‘Holland’ en ik ben voor het einde van de huidige missie in Uruzgan helemaal tevreden….

Over die militairen uit Singapore gesproken, die zorgen er voor dat Camp Holland sinds een aantal weken een stuk veiliger is. Ze hebben namelijk een radar neergezet die binnenvliegend schroot tijdig detecteert. De man achter het radarscherm kan zodra hij de lancering van een vijandig projectiel detecteert op de centrale alarmknop (rood, uiteraard) drukken waardoor op de hele basis de sirenes afgaan en iedereen tijdig dekking kan zoeken. Ook de plaats waar het projectiel vandaan komt en de plek waar de inslag te verwachten is rekent de radar razendsnel uit. Voor de komst van ARTHUR (de Artillery Hunting Radar) sloeg er éérst een projectiel in (meestal een 107mm raket) en daarná ging het alarm af. In een geval, afgelopen april, met dramatische gevolgen: de 20-jarige soldaat Azdin Chadli kwam om het leven.

Heeft Nederland dan zelf niet zo’n ding ding als de ARTHUR, hoor ik u vragen. Nee, dat heeft Nederland niet. Er bestaat wel de intussen verouderde Mortieropsporingsradar (MOR), maar die ‘ziet’ geen vijandelijke raketten. En in een typisch staaltje van Nederlandse zuinigheid is het moderniseringsprogramma van de MOR opgeschort om geld te besparen. Het is maar waar je prioriteiten liggen, zeg ik dan. Hetzelfde geldt voor het scherfwerende vest (door gewone burgers ook wel kogelvrij vest genoemd, maar dat is het niet helemaal). Dat is alleen verkrijgbaar in de kleurvariant groen, ook al lopen de meeste dragers ervan in woestijnkleurig camouflagepak (desert). Logisch, nietwaar? Verfrissend is daarom de opvatting van de mariniers die hier sinds enige tijd deel uitmaken van de Battle Group. “In de dasht (woestijn) wonen geen mensen, die wonen in de groene zones langs de rivieren. Wij dragen daarom groen als we op pad zijn”.

FOB Ripley is intussen terug van weggeweest. Ooit (in 2004) begonnen als tentenkampje voor Amerikaanse Special Forces, na 2006 in de publiciteit overvleugeld door KCamp Holland, en nu is deze Forward Operating Base weer de baas. Met andere woorden: Camp Holland is nu officieel een onderdeel van FOB Ripley en dat vind je ook terug op instructies die her en der op de basis hangen. Op het Amerikaanse deel van deze FOB zitten behalve (nog steeds) Special Forces ook een forse eenheid van de Amerikaanse krijgsmacht met 800 militairen en 30 helikopters onder de vlag van ISAF.

En over helikopters gesproken, die hoor je nu dag en nacht. In het kader van de door ISAF gebrachte vooruitgang verwacht ik daarom binnenkort de oprichting van een plaatselijk actiecomité in Tarin Kowt:  ‘Stop de Geluidshinder’. Zelf wilde ik de oprichting van een ander actiecomité voorstellen: ‘Stop de Lichtvervuiling’.  Van heinde en ver (ik constateerde dat van de week tijdens een nachtelijke kampeersessie in de Mirabad-vallei, 20 km hier vandaan) is te zien dat er licht brandt in Tarin Kowt, en dat gegeven is ook een tijd in de mode geweest om aan te geven dat ISAF vooruitgang en veiligheid brengt. Ik hoorde het vorig jaar eerst uit de mond van toenmalig commandant kolonel Richard van Harskamp, toen had minister Van Middelkoop het over dat licht in Tarin Kowt en het werd een waar modewoord.

De huidige civiele vertegenwoordiger (tevens directeur van het Provinciaal Reconstructieteam) Michel Rentenaar wilde er ook al over beginnen maar toen heb ik mijn recorder maar even stilgezet, het is tijd voor een nieuwe frase om de vooruitgang mee samen te vatten. Overigens is het bezwaar van al dat licht, en vandaar mijn actievoorstel, dat je de ongelooflijke prachtige sterrenhemel niet meer optimaal ziet. Ik zeg dat natuurlijk als semi-touristische incidentele bezoeker van Uruzgan, en vermoed dat de plaatselijke bevolking de voorkeur geeft aan straatverlichting. Dan maar een minder zichtbare sterrenhemel.

Maar hoogste tijd om aan het werk te gaan. Mocht de gelegenheid zich voordoen dan zal ik proberen nog wat andere uitstaande vragen van een ietwat minder urgent karakter beantwoord te krijgen. Zoals: waarom dragen alleen de Australische militairen hier geen ISAF-badge? Waarom loopt vrijwel iedereen met het wapen op de man (of vrouw) en de Nederlanders en Fransen niet? Wat zijn nu écht de klachten van de Australiërs over het ´Nederlandse´ eten dat trouwens door een internationaal cateringbedrijf wordt uitgeserveerd? En waar hier op deze uit de kluiten gewassen basis zitten toch de Task Forces 55, 66 en 72  – respectievelijk de Nederlandse, Australische en Amerikaanse Special Forces? Vragen, vragen….

Over Hans de Vreij

Dutch journalist. Former correspondent in Brussels, Geneva, Prague, East Berlin.
Dit bericht werd geplaatst in Afghanistan, Uruzgan. Bookmark de permalink .

2 reacties op Camp Holland revisited

  1. Marcel zegt:

    Weer zo’n prettig leesbaar artikel!

    Overigens – eerdere vraag van mij – staat ARTHUR inderdaad op het onderstel van de Zweedse Bandvagn 206 (zie foto).

    Als je overigens al op 20 km afstand licht kunt zien branden op Camp Holland, dan is dat behalve lichtvervuiling tactisch minder briljant…

  2. Hans de Vreij zegt:

    @ Marcel: Nee, wat je ziet op afstand zijn de lichten van Tarin Kowt zelf. Camp Holland/FOB Ripley is nauwelijks verlicht, maar de Taliban e.d. weten al járen waar dat ligt….is ook geen geheim.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s